Week van de vrijwilliger !

Het hart beweegt, maar de hand doet het werk
Het vrijwilligerswerk wordt niet voor niets, en zowat overal ter wereld, gesymboliseerd door
één, twee of meerdere handen. Terwijl het hart mensen vaak in beweging zet om te vrijwilligen,
doet de hand het werk.
De hand reikt uit naar de ander. Ik vind dat persoonlijk één van de meest hartverwarmende
gebaren; zo’n uitreikende hand. De jonge hand die de verrimpelde vastpakt, het paar handen
dat iemand optilt, de gehandschoende hand die helpt puin te ruimen of een verband aanlegt,
de sterke hand waarmee tenten en podia worden opgebouwd, een fijne hand die tekent, een
getrainde hand die planten snoeit, aantoont hoe de sportoefening best gebeurt,… Het
vrijwilligerswerk bestaat in feite uit een goedaardig leger handen en vingers. Overtuigd en
bereid om goed te doen. Door het vuur te gaan, onverschrokken als het moet, fluweel en zacht
waar nodig.
Het mooie is dat al die verschillende handen bereid zijn om in elkaar te slaan: veel handen
maken het werk lichter. Het doet er niet toe of die hand getaand, wit, bespikkeld, jeugdig,
donkerbruin of ruw is. Vermits de leidraad van vrijwilligers in essentie goed doen is.
Elke hand is anders
Heb je al eens gelet op al die soorten handen én vingers? Ik wel. Er zijn mensen, zoals mijn
man, die gezellige pootjes hebben, met ietwat dikkere vingers, die warmte uitstralen en met
geduld dingen in elkaar kunnen prutsen. Ikzelf heb lange vingers (letterlijk dan!) met eerder
zwaardere kootjesovergangen. Soms onhandig. Ze zijn minder behendig om fijn werk te
verrichten maar uiterst geschikt om over een toetsenbord te tokkelen alsof het een klavier van
een mooie vleugelpiano betreft.
Elke hand is anders. Er zijn mensen met handen groot als kolenschoppen; er zijn er die het
stellen met fijne en kleine handjes. De diversiteit aan handen, veelheid aan formaten en kleuren
is onuitputtelijk, en maar goed ook. Al die verschillende, beweeglijke en warme handen, bezig
en wriemelend om zich ten dienste te stellen van anderen. Dat is het vrijwilligerswerk.
Een talent voor iedereen
Die vingers aan al die handen zijn van uiterst nut, als je elke vinger tenminste gebruikt voor wat
hij best dient. Met andere woorden, elke hand heeft haar eigen talent, elke vinger heeft een
eigen virtuositeit. Ieder vinger dient een andere competentie. Door al die verschillende
competenties bij elkaar te brengen, in de hand, krijg je een sterk instrument. Dat is in feite net
zo met vrijwilligers. Je hebt verschillende soorten mensen met verschillende talenten nodig om
iets mooi te kunnen realiseren.
Met die wijsvinger kan je wijzen, vermanen, iemand uitnodigen dichter bij te schrijden,
gebruiken om het onderste van de pot uit te likken. De middenvinger is daar veel minder voor
geschikt, en lijkt als lange kwibus in het midden wat nuttelozer, hoewel hij erg van pas komt als
je extra kracht wil zetten of de wijsvinger ondersteund moet worden. De ringvinger schijnt te
staan voor verbondenheid en trouw. Misschien draagt hij een ring. De ringvinger is van het
meegaande type, de pink slaafs volgend in zijn bewegingen. Het pinkje is in feite de meest
elegante van allemaal, enfin, dat vind ik zelf. Hij helpt je dingen te grijpen, maakt het geheel
compleet en indien nodig, kan hij verfijnd keuterwerk verrichten.
En dan is er, last but not least, de duim. Daarmee kan je duimspijkers de muur in duwen. Onder
andere. Maar vandaag doe ik er iets anders mee: ik steek ‘m op om al die vrijwilligers met hun
eigen talenten en handen aan hun lijf eens goed te bedanken.
Dank jullie wel vrijwilligers, voor die fijne inzet!

Bijlage: 

Nieuwstype: